Ilość produktów: 0

Wartość: 0.00zł

Wzgórze pełne słońca
 

   Na wzgórzu pełnym słońca spełniają się marzenia Anny, Kaśki i Elizy. Lato przynosi im miłość, o jakiej zawsze marzyły. Tajemnice z przeszłości zmieniają teraźniejszość. Na magicznych Kaszubach wszystko jest możliwe…
Anna po kilku tygodniach pobytu w Parchowie i odnalezieniu swoich korzeni, decyduje się pozostać na Kaszubach do końca lata. Notariusz, który ma prowadzić jej sprawy spadkowe, coraz bardziej fascynuje ją jako mężczyzna. Kaśka przeżywa nową-starą miłość z Krzysztofem, ale powoli zaczyna do niej docierać, że poznany niedawno przypadkiem Maciej jest tym mężczyzną, na którego czekała wiele lat. Związek Elizy i Igora przeżywa wiele zawirowań – młodość wszak ma swoje prawa.

  

Magiczne miejsce, spełnione marzenia, odmieniony los
   Trzy kobiety, trzy nowe życia
   Kontynuacja bestsellerowych „Kilku godzin do szczęścia”

 

 

Przeczytaj fragment książki:

Eliza późnym wieczorem znalazła wreszcie czas, żeby porozmawiać z Maxem na NetMeetingu. Wcześniej ciągle coś się działo, jeszcze godzinę temu
doktor Siwek zawołał nagle wszystkich wolontariuszy do świetlicy.
 Dostał informację, że koło Dziwnowa fale wyrzuciły na brzeg małą martwą foczkę, i chciał
wszystkim pokazać otrzymane przed chwilą zdjęcia
oraz porozmawiać jeszcze raz o zachowywaniu szczególnej
uwagi podczas monitoringów. Gdy spotkanie
się skończyło, Eliza została sama w świetlicy. Miała
wreszcie, tak jak chciała, komputer do dyspozycji
i  cieszyła się, że Igor miał rację z  tym TASK-iem*.
Znaleźli się z Maxem w sieci błyskawicznie, klawiaturowa
rozmowa płynęła powoli, lecz bez zakłóceń. Pochwalił
nawet jej angielski.
Dobrze, że nie słyszysz jak mówię, uśmiechnęła się
do własnych myśli. Ale muszę się podciągnąć…
Drzwi do świetlicy otworzyły się z piskiem.
Mogli by je nasmarować, pomyślała. Kogo tu niesie?
Spojrzała w ich kierunku; na progu stał doktor Siwek.
– Co tutaj robisz? – odezwał się, podchodząc do stołu. – NetMeeting – odpowiedział sam sobie. –
A kogo masz po drugiej stronie? – zaciekawił się.
– To jest taki znajomy… właściwie rodzina… bo
babcia szuka swoich korzeni – zaczęła nieskładnie, jąkając
się.
– Czy mam rozumieć, że wykorzystujesz uczelniany
sprzęt i łącza internetowe na prywatne sprawy?
– To jest taka sprawa, że dzięki babci w ogóle tu
przyjechałam… – zaczęła się tłumaczyć. Opowiedziała
o listach prababci, o swojej walce o studia i wolontariat
i o przyjeździe do Parchowa. Zauważyła po kilku zdaniach,
że mina doktora złagodniała, a w jego błysnęło
oczach zainteresowanie. Przysiadł obok niej.
– A musisz się tak męczyć i rozmawiać klawiaturowo?
Nie łatwiej fonicznie?
– No tak, ale ja nie mam prywatnego sprzętu, a tutaj
na stanowisku też nie ma.
– Spytaj go, czy ma w zestawie mikrofon i głośniki –
wskazał na komputer.
– Ma… – odparła po kilku chwilach, gdy Max odpisał.
– To podtrzymuj rozmowę, ja zaraz przyniosę swoje,
a jutro kupimy i do tego zestawu.
Po kilku minutach doktor Siwek, sapiąc, podłączał
do komputera przyniesiony sprzęt.
– Wywołaj go teraz przez mikrofon – rzucił krótko
po wykonaniu stosownego testu.
– Max, tu Eliza, jak mnie słyszysz?
– Good! Hello! Jaki masz śliczny głos, kuzyneczko!
– zadudnił głos Maxa.
Rozmowa zaczęła się toczyć szybciej niż na klawiaturze,
chociaż Elizie czasami brakowało słów albo czegoś
nie mogła zrozumieć. Od czasu do czasu podpowiadał
jej doktor Siwek.
– A kogo masz tam za sufl era?
Siwek po usłyszeniu pytania parsknął śmiechem.
– Jestem szefem tutejszego fokarium. Doktor Siwek
– odpowiedział sam.
– Wow! Witam pana serdecznie! Eliza, jeśli tam
u was przy każdym studencie jest co najmniej doktor,
to poziom uczelni i wiedzy studentów musi być naprawdę
wysoki. Gratuluję!
– Może nie zawsze tak bywa, ale Eliza ma naprawdę
zadatki na dobrą studentkę – odparł poważnym tonem
Siwek, choć twarz miał uśmiechniętą.
– A może mi pan doktor powiedzieć, jak wygląda
moja kuzyneczka? – odezwał się ponownie Max.
Siwek i Eliza spojrzeli po sobie.
– Jest śliczną, ciemnooką, młodą dziewczyną o bardzo
ognistych włosach...
– Ognistych? Słowianka?
– Ufarbowałam je tak dla fantazji… Max, może to
sobie kiedyś wyjaśnimy, a dzisiaj wracajmy do naszych
spraw – ze śmiechem włączyła się w rozmowę Eliza.
Drzwi do świetlicy znowu otwarły się z piskiem.
– A, tutaj jesteś!– krzyknęła od progu Wika, ale dojrzawszy
doktora Siwka, przysłoniła usta.
Siwek spojrzał na nią, położył palec na ustach i gestem
zachęcił, żeby podeszła do nich. Rozmowa znowu
zaczęła się wartko toczyć. Teraz rolę podpowiadacza
przejęła Wika.
– A czyj to głos słyszę tam jeszcze w tle? – zapytał
Max.
– To moja… – Eliza zawahała się – …moja przyjaciółka
Wika – dokończyła. Wika z wrażenia aż przysiadła
obok Elizy.
– Takiego imienia nie znałem – zadudnił Max.
– To skrót od Wiktoria.
– Piękne imię. Doktorze, a może pan jeszcze powiedzieć,
jak wygląda Wiktoria?
Dziewczyny spojrzały po sobie, a rozbawiony pytaniem
Siwek aż klasnął w dłonie.
– Słyszał pan te oklaski? To moje! Też śliczna, też
czarna i też Słowianka! Ja panu powiem już do widzenia,
bo dziewczyny dają sobie doskonale radę. Pełniłem
tylko funkcję serwisu technicznego. Nic tu po mnie –
uśmiechnął się do dziewczyn.
– Dziękuję i do widzenia – zadudniło w głośniku.
– Ależ facet ma głos… – wyszeptała Wika. Eliza skinęła
głową.
– Max, czy ty lubisz śpiewać? – spytała go.
– Tak, ale niektórzy mówią, że to jest męczące, bo
nie lubię śpiewać cicho. Jednak nie fałszuję.
– To jak się spotkamy, to pośpiewamy – będę akompaniować
na gitarze.
– O, grasz na gitarze! Ja też trochę potrafi ę. Już nie
mogę się doczekać.
– Kto to jest? – spytała szeptem Wika.
– Kuzyn z Ameryki…
– Max, wróćmy do naszych spraw – roześmiała się
Eliza. – Opowiedz coś wreszcie o sobie.
– Urodziłem się w siedemdziesiątym szóstym roku,
jestem wysoki, jak to mówią, kawał chłopa – roześmiał
się. – Ciemny szatyn, strzygę się na jeża.
– Ale czy z ciebie ten kawał chłopa to taki po McDonaldach?
– roześmiała się Eliza. Wika puknęła się w czoło.
– Co to, to nie! Nasza rodzina takie bary czy restauracje
omija szerokim łukiem. To wszystko wina taty,
który ma to po babci. Mówi, że jako Słowianin z pochodzenia
uwielbia wyłącznie domowe jedzenie.

PARTNERZY:

  • ISBN: 9788379454365
  • Format: 13,5 x 21,5 cm
  • Liczba stron: 512
  • Oprawa: miękka ze skrzydełkami
  • Cena: 39,90 zł
  • Koszt przesyłki: 9 zł
  • Data premiery: 12.10.2016
  • Autor: Roma J. Fiszer
  • Wydawnictwo: Edipresse
cena: 39.90zł
Niedostępny jak zamówić?

Brak produktów